پیروان دوازده امام

بسم الله الرحمن الرحیم

آدمیزاد خوبه که به گذشتش نگاه کنه ، ببینه کجا بوده و جایی که هست آیا حاصل تلاش و عملکرد خودش بوده یا نه ..
اگر به خود دروغ نگوییم جواب بدیهی و واضح است ، انسانی هیچ ، ضال ، ضال و ضال .....
به کدام مقصدِ انتخاب شده توان رسیدن دارد این انسانِ گمراه و گمگشته؟
او جای دگر ایستاده و خود تو را خوانده ، تویی که در عمق تاریکی ها پیوسته به دنیال تاریکی ها میگشتی و به ناگاه روزنه ایی نورانی در مقابل خود یافتی. نوری که امروز تنها نجات دهنده ی توست و اگر از دستش دهی.. و اگر از دستش دهی....

از کدامین او سخن گفتم؟ از او که خود عالم است به حال خرابمان؟ از چُنان اویی که خلق و زبان و قلم و تخیل عاجزند از وصفش؟ آری ، از همان او سخن می گویم که بنده ایی هیچ مثل منی را راه نمایان می کند.......

بعضی وقتا نمیدونی تهه خط کجاست ، داری میری و نمیدونی آخرین قدمت کجاست ، بعضی وقتا انقدر داغ و گرمی که نمیدونی تا کِی قراره باشی و اصلا حواست به این نیست که قرار نیست همیشه باشی .. اما گاهی میفهمی و تعارف رو کنار میگذاری و ملتفت میشی که در سراشیبی وقتت قرار گرفتی ، چه بسا شاید در وقت اضافه باشی. وقتی این رو متوجه شی رنگ و بوی زندگی و قدمهات متفاوت میشه. هر قدمی که به هر سمتی بر میداری پشت سر و اطرافت رو نگاه میکنی ، ببینی جای غلطی گام گذاشتی یا نه. نمیتونی بفهمیش ، ولی مدام بهش فکر میکنی که نکنه این آخرین قدم ها به سمت بیراهه باشه... نور رو گم میکنی ، پیدا میکنی ، از دستش میدی ، مینشینی و دیگه قدم از قدم بر نمیداری .. نور رو گم کردم ، ولی نمیخوامم به سمت بیراهه برم. پس می نشینم که از این دور تر نشم. شاید که دوباره بر من ظلمت زده بتابانی نورِ روشنایی بخشت را . یا رب

می فرماید بشنو و عمل کن ، بفهم و دوری کن از هرآنچه که باید. اما می شنویم و عمل نمیکنیم ، میفهمیم و دوری نمیکنیم. پس امروز در اوج این سرکشی عهد میبندیم که رجعت کنیم به فهمیدن و عمل کردن. پناه می بریم بر نوشتن و عهد را روی کاغذ پیاده کردن. که بنویسیم و خود را به اجبار تن دهیم به عمل کردن. عمل کردن به هرآنچه که میدانیم و میدانیم و میدانیم..... از ترک کرده ها آغاز میکنیم ، از سلام دادن های سحرگاه.... السلام علیک یا بقیه الله فی ارضه ، السلام علیک یا داعی الله و ربانی آیاته...

پنجم اسفندماه 1403 ، اندکی مانده به آغاز رمضان الکریم..