به نام خلق کننده ی امواج ، طوفان ها و سنگ ها ...

تاحالا به موج های دریا ها نیگا کردی ؟ دریا خیلی بزرگه ، انقدر زیاد که حتی چشم نمیتونه آخرشو ببینه ، عین رحمت خدا که هیچ وقت تمومی نداره. خدا مثل یه دریای بی کرانه ، و ما انسان ها مثل موج هایی هستیم که از حقیقت خودمون دور میشیمو به سوی ساحل پیش میریم ، ساحلی که برامون نا آشناست و غریبه. ساحل در نقطه ی  مقابل دریاست ، هرچند که ساحل بی دریا معنا نداره و وجودش رو مدیون دریاست ! موج ها دسته دسته به ساحل میرسن ، ساحل امواج رو در خودش حل میکنه ، امواج رو در عرض یک چشم به هم زدن فرو میکشه ، انگار نه انگار که در هر لحظه هزاران موج به ساحل میان ، اما هیچ اثری ازشون باقی نمیمونه ، امواجی که باد ها به سمت ساحل هدایتشون کردند ، باد هایی که بعد از به مقصد رسوندن راه خودشون رو ادامه میدند ، اما بدون موج ، موج ها یا در ساحل ناپدید میشن و یا در گودال های ساحل به دام می افتند و در زیر تابش آفتاب گند میزنن. خوشا به حال امواجی که به تخته سنگ ها برخورد میکنند و به دریا بازگردانده می شوند ، سنگ ها با تمام خشونت موج هارو به دریا پس می زنند تا مبادا امواج به ساحل برسند ، آری سنگ ها مانع از نابودی امواج می شوند بدون آنکه موجی از آنها تشکر کند !...

ما آدما همین موج های خروشانی هستیم که از خدای خودمون که همون دریا باشه فاصله میگیریم ، شیطان و نفس ما هممون باد ها و طوفان هایی هستند که ما رو بی درنگ به سمت پرتگاه هدایت می کنند ، باد ها امواج رو خروشان می کنند بدون اینکه حتی دیده شن ، باد ها امواج رو بزرگ میکنن ، بهشون سرعت میبخشن ، و از همه مهم تر بهشون نیروی تخریب کننده میبخشن ، اما همه ی این محاسن به محض ورود به ساحل از بین میره ، اونوقت فقط آبی گل آلود باقی میمونه که حتی ارزش نگاه کردن هم نداره ، آبی که عمرش جز ساعتی بیشتر نخواهد بود. شیطان از ابتدا به انسان فخر فروخت ، انسان رو زیر پاهای خودش له کرد ، و قسم خورد که او را به جایی جز پستی نخواهد کشاند ، اما همه ی انسان ها کور کورانه عنان خود را به کسی اهدا کرده اند که از اول خلقتشان را زیر سوال برده ! قطره ی آبی که در دریا ، آبی و زلال است دوست داشتنی تر است یا استخری از آب های گندیده ی در ساحل مانده؟ پس چگونه شیطان و یارانش را به سرپرستی انتخاب کنیم در حالی که دریایی از رحمت و لطف بی کران داریم؟ چقدر احمقانه است وقتی پیروی از شیاطین را برای خود توجیه می کنیم ، و چه زیبا شیطان ما را می فریبد ، و چه لحظه ی غرور آفرینیست برای شیطان لحظه ای که انسانی را از پای در می آورد. آری ، هیچ موجی به ساحل نخواهد رفت اگر عاقبت به ساحل رسیدن را بداند ، حیف و افسوس که هیچ موجی از ساحل باز نخواهد گشت تا آنچه را که دیده برای هزاران موج در راه ساحل باز گو کند ، چقدر تامل برانگیز است که از ازل تا ابد همواره همین بوده و خواهد بود...

به امید آنکه همواره تخت سنگ هایی ما را از رسیدن به ساحل حفظ کنند ، تخت سنگ هایی که امواج با قدرت تمام به آنها می کوبند ، اما هرگز نمی توانند آنها را خورد کنند ، زیرا این خداست که آنها را برای بازگشت ما امواج به سوی خود قرار داده ، و هیچ موجی به آنها برخورد نمی کند مگر آنهایی که خدا خواهد، و هر موجی را که خدا بی سنگ گذارد هیچ برگشت دهنده ای برای او نخواهد بود ، و تنها ساحل است که او را در آغوش خواهد گرفت...

و به راستی در این قرآن برای مردم از هرگونه مثلی آوردیم ، ولی انسان بیش از هر چیزی جدال کننده است ! (کهف ، آیه ی 54)

یه مدتی حدیث نزاشتم و خودمم از احادیث خیلی دور شدم ، تصمیم گرفتم تا دوباره ذکر احادیث رو ادامه بدم . جدا بعضی وقتا که دل آدم میگیره هیچ چیزی بیشتر از خدا و ائمه آدم رو آروم نمیکنه ، واقعا راسته که یاد خدا دل ها رو آروم میکنه...

چند روز دیگه شهادت امام صادقه ، فکر می کنم بد نباشه اگه چند لحضه چند تا حدیث از ایشون بخونیم. پست بعدی حتما مفصل راجع به امام صادق (ع) صحبت میکنیم...

امام صادق (ع) : هر کس بخواهد دعایش مستجاب شود، باید کسب خود را حلال کند و حق مردم را بپردازد. دعاى هیچ بنده‏اى که مال حرام در شکمش باشد یا حق کسى بر گردنش باشد، به درگاه خدا بالا نمى‏رود.

( بحارالأنوار، ج 93، ص 321، ح 31 )

امام صادق (ع) : عمل اندک و بادوام که بر پایه ی یقین باشد در نزد خداوند از عمل زیاد که بدون یقین باشد برتر است.

(جهاد با نفس، ح 74)

امام صادق (ع) : به راستی که خداوند بنده ای که بوسیله گناه آزموده شده و آزمایش شده، سپس توبه نموده است را دوست می دارد و بنده ای که اصلاً به گِرد گناه نگشته از بنده ای که گناه کرده و توبه نموده برتر است.

(جهاد با نفس، ح 817)

امام صادق (ع) : کسی که از روی اخلاص (لا اله الا الله) گوید به بهشت داخل شود و اخلاص او این است که گفتن(لا اله الا الله) او را از ارتکاب آنچه که خداوند بر او حرام نموده باز دارد.

(جهاد با نفس، ح 230)

امام صادق (ع) : عوامل رستگاری : اطعام کردن ، آشکارا سلام کردن ، نمازشب خواندن در حالی که مردم آرمیده اند.

(محاسن البرقی ، ص 387)

امام صادق (ع) : کسی که ظالمی را بر علیه مظلومی یاری کند پیوسته خداوند از او خشمگین است تا اینکه دست از یاری او بردارد.

(جهاد با نفس، ح 752 )

امام صادق (ع) : کسی که عاقل باشد دین دارد و کسی که دین دارد وارد بهشت خواهد شد.

(جهاد با نفس، ح 83)

امام صادق (ع) : به راستى که دل در درون سینه بى قرار است و به دنبال حق مى ‏گردد و چون به آن رسید، آرام و قرار مى ‏گیرد.

(کافى، ج 2، ص 421)

امام صادق (ع) : همانا دشنام دادن و هرزه گویی و زبان درازی ناشی از نفاق و دورویی است.

(جهاد بانفس، ح667 و ص 284)

امام صادق (ع) : همانا آزار رساندن به پدر و مادر و نا امیدی از رحمت خداوند و ایمنی از مکر خداوند از گناهان کبیره است.

(جهاد با نفس، ح 424)

امام صادق (ع) : کسی که نافرمانی خدا را کند، خداوند را دوست نمی دارد.

(جهاد با نفس، ح 386  )

امام صادق (ع) : مومن بردباری است که بردباری اش از روی نادانی نیست و اگر با او از روی نادانی و حماقت رفتار شود او بردباری به خرج می دهد و به کسی ستم نمی کند و اگر به او ستمی شد می بخشاید و بخل نمی ورزد و اگر به او بخل ورزیده شد صبر پیشه می کند.

(جهاد با نفس، ح 36  )

امام صادق (ع) : هر که خدا را بشناسد ترس او در دلش می افتد و هر که از خدا ترسان باشد نفسش از دنیا طلبی باز می ماند.

(جهاد با نفس ، ح 117)

امام صادق (ع) : صدقه‏ اى که خداوند آن را دوست دارد عبارت است از: اصلاح میان مردم هرگاه رابطه‏ شان تیره شد و نزدیک کردن آنها به یکدیگر هرگاه از هم دور شدند.

(کافى، ج 2، ص 209، ح 1)

امام صادق (ع) : به راستى که مؤمن با برادر مؤمنش آرامش پیدا مى ‏کند، چنان که تشنه، با آب خنک آرامش مى ‏یابد.

(کافى، ج 2، ص 247)

 مارم دعا کنید ، یا حق ...

توو این چند ماهه که برای وبلاگ پیروان دوازده امام مطلب میزاشتم خودم شخصا خیلی چیزا یاد گرفتم ، تا یه حدودی به اهدافی که میخواستم نزدیک شدم ، ولی هنوز خیلی خیلی کار دارم. هیچ چیزی بیشتر از این خوشحالم نمیکنه وقتی متوجه میشم یه نفر از احادیث این وبلاگ استفاده کرده ، ولی متاسفانه با خودم یه خورده مشکل پیدا کردم ، احساس میکنم انقدر بنده ی حقیری هستم که هنوز به این حد نرسیدم تا در مورد مطالب مقدس چیزی بنویسم ، نمیدونم چه جوری بگم ، شاید علتش این باشه که اتفاقات اخیر بهم یه شک وارد کرده. آدمی که هر لحظه ممکنه بمیره نباید دقایق زندگیشو از دست بده ، نمیخوام شعار بدم ، ولی میخوام تا فرصتم تموم نشده خودسازی کنم ، من فقط  19 18 سالمه ! ، اصلا دوست ندارم اون دنیا وقتی ازم میپرسن در دوران جوانی چه کارایی کردی حرفی واسه گفتن نداشته باشم. توو این چند روزه همش فکر میکنم رفتنیم ، نمیدونم چرا...  انقدر سخت نگیرید ، به خدا قسم فاصله ی ما تا مرگ از تار مو هم کم تره ، اونایی که مردن از ما دورن ولی ما خیلی بهشون نزدیکیم ، تو واسه مرده ها چه پیغامی میتونی داشته باشی؟ جز اینکه اموالتون ، به وارث رسید ، خونه هاتون به دست بقیه افتاد و ویرانه شد ، زناتون با بقیه ازدواج کردن ، ولی میدونی اگه اونا میتونستن حرف بزنن چه پیغامی میدادن به ما؟ میگفتن به خدا قسم تنها چیزی که برامون موند تقواست... خیلی وحشتناکه تجسم اون دنیا ، امام سجاد گریه می کرد از اینکه اگه قیامت عریان محشور بشه چی کار باید بکنه؟ مخم سووت میکشه ! وقتی امام اینجوری میگه و دعا میکنه دیگه حساب من و تو چیه؟ میگن قیامت وقتی از ما میپرسن چقدر توو دنیا توقف کرده بودین ما میگیم ساعتی بیشتر توو دنیا نبودیم ! نمیشه ، به خدا نمیشه درک کرد عظمت و بزرگیه قیامت رو ، چه جوری میتونیم ساعتی رو فدای ابدیت کنیم؟ میدونی از چی می ترسم؟ از خوندن این آیه وحشت میکنم : آل عمران ، آیه ی 178 : " و کافران هرگز مپندارند این مهلتی که به ایشان میدهیم به نفع آنهاست ، فقط مهلتشان میدهیم تا بار گناه خود را افزون کنند و برای ایشان عذابی خفت بار است." معارج آیه ی 40 تا 42 : " پس به پروردگار مشرق ها و مغرب ها سوگند که قطعا ما تواناییم ، بر اینکه به جای آنها بهتر از ایشان را بیاوریم و ما عقب نمی افتیم ، پس بگذارشان در باطل فرو روند و بازی کنند تا آن روزشان را که وعده داده می شوند دیدار کنند. " یعنی اگه من و تو جزء این افراد باشیم؟... میگه هیچکس از اضطراب و وحشت قیامت در امان نیست مگر کسانی که به اذن خدا دل هاشون آروم گرفته. انقدر دلای ما سخت شده که وقتی این حرقا رو از کسی میشنویم زیر لب بهش میخندیم ، میگیم طرف قاطی داره ، این حرفا چیه؟ اینا حرفای آخونداس ! ، یا خونه آخرش اینه که یه سر تکون بدیم و بگیم ای روزگار ! ، ولی هیچ کدوممون به خودمون نمیایم ، افسوووس. کهف ، آیه ی 57 : " و کیست ظالم تر از کسی که آیات پروردگارش به وی تذکر داده شود و او اعراض کند و آنچه را پیش فرستاده از یاد ببرد؟ ما بر دل های آنان پوشش هایی از قساوت قرار دادیم که آن قرآن را نفهمند و در گوش هایشان سنگینی نهادیم ، و اگر به سوی هدایت دعوتشان کنی در آن صورت نیز هرگز به راه نخواهند آمد. " میدونم که این حرفا هیچ تاثیری نداره ! فقط مینویسم به امید این که حتی یه نفر با خوندنشون اشک از چشماش جاری شه...

پيامبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله :

لِيَتَزَوَّدِ الْعَبْدُ مِنْ دُنْياهُ لآِخِرَتِهِ ، وَ مِنْ حَياتِهِ لِمَوْتِهِ وَ مِنْ شَبابِهِ لِهَرَمِهِ ، فَاِنَّ الدُّنْيا خُلِقَتْ لَكُمْ وَ اَ نْتُمْ خُلِقْتُمْ لِلآْخِرَةِ ؛⁽¹⁾

انسان بايد براى آخرتش از دنيا ، براى مرگش از زندگى و براى پيرى‏اش از جوانى ، توشه برگيرد ، چرا كه دنيا براى شما آفريده شده و شما براى آخرت آفريده شده‏ايد .

                                                                                     (تنبيه الخواطر ، ج 1، ص 131)

ای خدا خودت دستمو بگیر...