خطبه 150...

آینده ی بشریت و ظهور حضرت مهدی (عج)

به راههای چپ و راست رفتند ، و راه ضلالت و گراهی پیمودند ، و راه روشن هدایت را گذاشتند. پس درباره ی آنچه که باید باشد شتاب نکنید ، و آنچه را که در آینده باید بیاید دیر مشمارید ، چه بسا کسی برای رسیدن به چیزی شتاب می کند اما وقتی به آن رسید دوست دارد که ای کاش آن را نمی دید ، و چه نزدیک است امروز ما به فردایی که سپیده ی آن آشکار شد. ای مردم ! اینک ما در آستانه ی تحقق وعده های داده شده ، و نزدیکی طلوع آن چیز هایی که بر شما پوشیده  و ابهام آمیز است ، قرار داریم.

داشتم با خودم فکر می کردم ، گفتم این همه آدم هست که ورد زبونشون یا مهدیه ، پس چرا میگن وقتی امام ظهور میکنه یاراش زیاد نیستن؟ یعنی این همه آدم که همشون جمعه ها چشم به راه حضرتشون هستن سعادت این رو پیدا نمیکنن که در رکاب امام باشن؟ خلاصه در مورد اینجور چیزا داشتم فکر می کردم که چشمم به این حرف امام علی افتاد. خیلی قشنگ توصیف کرده ، وقتی این خطبه رو خوندم جواب سوالم رو پیدا کردم.

" چه بسا کسی برای رسیدن به چیزی شتاب می کند اما وقتی به آن رسید دوست دارد که ای کاش آن را نمی دید " . پس شعار" ما اهل کوفه نیستیم ، امام تنها بماند " چی میشه؟ شاید علتش این باشه که فکر می کنیم اوون چیزی هستیم که امام زمان میخواد ، یعنی بیشترمون اینطور فکر میکنیم که مسیرو درست داریم میریم ، ولی در حقیقت توی جاده نیستیم و از خاکی داریم میریم. به نظر من میشه این حرف رو از شعار به عمل تبدیل کرد. مسلما یاران امام زمان از مریخ نخواهند آمد ، بلکه اونا هم مثل ما انسانهایی خواهند بود فقط با این تفاوت که از دقایق عمرشون درست استفاده کردن. همونطور که ما قرآن و نهج البلاغه رو داریم ، یاران مهدی هم خواهند داشت ، اما فرقمون اینه که ما متاسفانه این کتاب ها رو از یاد بردیم و یاران مهدی این کتاب ها رو به یاد آوردند!. یه بار دیگه این قسمت خطبه ی 150 رو بخونیم با هم ، " چه بسا کسی برای رسیدن به چیزی شتاب می کند اما وقتی به آن رسید دوست دارد که ای کاش آن را نمی دید " .

 " ابوبصیر می گوید : به امام صادق (ع) عرض کردم : فدایت شوم ، گشایش کی فرا رسد؟ فرمود : ای ابا بصیر ، تو هم از جمله ی دنیا خواهان و در زمره ی دنیا طلبان هستی؟ کسی که این امر را بشناسد ، در اثر انتظارش ، به گشایش رسیده است. "                                  ( مرآت العقول جلد 4 ص 188 )

 خیلی راحت میشه مفهوم سخن امام علی (ع) رو با توجه به حدیث امام صادق دریافت کرد. کسی که امام زمان رو برای بر طرف کردن مشکلات خودش و برای امور دنیوی بخواد به حضرت نخواهد رسید و اگر هم برسه طولی نخواهد کشید که از او جدا میشه. اما اگه خواسته های حضرت مهدی رو به خواسته های خودش ترجیح بده و امام رو برای وجودش دوست داشته باشه حتما به سعادت خواهد رسید. ما مثل بیماری هستیم که پزشک رو فقط تا زمانی که نا خوش احوال هستیم اطاعت می کنیم ، وقتی سالم بشیم همه چیز یادمون میره. مسئله ی دوستی با امام زمان هم همینطوره ، اگه پزشک رو واقعا دوست داشته باشیم ، چه در خوشی و چه در بیماری مشتاق دیدارش خواهیم ماند. پس مرحله ی اول برای رسیدن به حضرت مهدی (ع) ایجاد محبت واقعی در دلمون نسبت به ایشونه. اگه این محبت به وجود بیاد جزء کسانی که امام علی گفته نخواهیم شد ، چون همه چیز مهدی رو خواهیم پذیرفت ، ولی اگه یه دوستی و محبت سطحی نسبت به امام داشته باشیم ، اونوقت دستوراتی که منافع خودمونو به خطر بندازرو انجام نخواهیم داد ، مثل الان ! . در مورد اینکه محبت نسبت به امام زمان از مهم ترین عوامل دست یابی به امامه خیلی روایت ها هست ، که لزومی برای ذکرشون نیست ، چراکه راز بزرگ تشرف به محضر حضرت صاحب الزمان در زمان غیبت همین یک کلمه است و بس : " محبت ".

 ره آورد حکومت حضرت مهدی (عج)

بدانید آن کس از ما (حضرت مهدی (عج) ) که فتنه های آینده را دریابد ، با چراغی روشنگر در آن گام می نهد ، و بر همان سیره و روش پیامبر (ص) و امامان (ع) رفتار می کند تا گره ها را بگشاید ، برده ها و ملت های اسیر را آزاد سازد ، جمعیت های گمراه و ستمگر را پراکنده و حق جویان پراکنده را جمع آوری می کند. حضرت مهدی (عج) سالهای طولانی در پنهانی از مردم به سر می برد ، آنچنان که اثر شناسان ، اثر قدمش را نمی شناسند ، گرچه در یافتن اثر و نشانه ها تلاش فراوان کنند. سپس گروهی برای در هم کوبیدن فتنه ها آماده می گردند ، و چونان شمشیر ها  صیقل می خورند ، دیده هاشان با قرآن روشنایی گیرد ، و در گوش هاشان تفسیر قرآن طنین  افکند ، و در صبحگاهان و شامگاهان جام های حکمت سر می کشند.

در قسمتی از سخنان امام علی (ع) به ویژگی های یاران امام اشاره شده که قابل تامله ، یعنی یاران امام کسانی هستند که زندگیشونو همراه با قرآن گذروندن ، قرآن رو شناختند و از روی اون آدرس امامشونو پیدا کردن. هر روایتی که برای دیدن امام زمان توصیه شده از قرآن گرفته شده ، یعنی اگه گفته شده برای دیدن امام زمان باید با تقوا باشی ، در راه خدا انفاق کنی ، در مقابل ستم سکوت نکنی و ... ، همه ی اینها در قرآن بیان و گفته شده ، پس به نوعی اگه ما قرآن رو بشناسیم و بهش عمل کنیم ، انگار تمام اوون روایات رو به عمل رسوندیم و اون وقت صد در صد به دیدار امام خواهیم رسید. 

حضرت حجت (ع) فرمودند : ای ابوالحسن ، ما شب و روز توقع آمدن تو را داشتیم ، چه چیز آمدنت را نزد ما به تاخیر انداخت؟

عرض کردم : ای سرورم ، تا الان کسی را نیافته بودم که مرا راهنمایی کند.

 به من فرمودند : هیچکس را نیافتی که تو را راهنمایی کند؟ آنگاه با انگشتان روی زمین کشیدند ، سپس فرمودند : نه ، ولکن شما اموالتان را زیاد کردید و اختلاف و حیرتی به زیان مومنان ضعیف پدید آوردید و بین خود قطع رحم نمودید ، پس الان برای شما چه عذری مانده است؟

عرضه داشتم : توبه ، توبه ، بخشش و گذشت ، بخشش و گذشت.

آنگاه فرمودند : ای پسر مهزیار ، اگر استغفار و طلب آمرزش بعضی از شما برای بعضی دگر نمی بود ، هرکه روی زمین بود هلاک میشد ، غیر از شیعیان خاص ، که کردارشان با گفتارشان همانند و مشابه است.                                ( کتاب پیام امام زمان  ، ص 46 )

در این روایت هم کاملا مشحصه توصیه ی امام زمان (ع) به علی بن ابراهیم توصیه ای است که در قرآن بارها تکرار شده ، اما به جای اینکه این توصیه هارو از قرآن پیدا کنیم ، در روایات دنبالشون می گردیم !

 یه روایتی رو به طور خیلی مختصر براتون تعریف میکنم ، خیلی جالبه و مثال خوبی برای دوران خودمونه...

مردی بسیار زاهد و صالح به نام " شیخ علی حلاوی " روزی به علت ظهور نکردن امام سر به بیابان میزنه، در حالی که گریه و زاری میکرده و دائما امام رو صدا میزده ، شخصی در مقابلش ظاهر میشه و میگه شیخ برای چی انقدر ناله و زاری میکنی؟ شیخ میگه فقط در همین شهر ما ( حله ) هزاران نفر مشتاق و منتظر ظهور امام هستن ، پس چرا امام دعوت آنها را قبول نمیکنه و ظهور نمیکنه تا ستم ها و ناعدالتی هارو از بین ببره؟ شخص خودشو به شیخ معرفی میکنه و میگه که امام زمانه. امام به شیخ میگه اینطور که تو فکر می کنی نیست و مطمئن باش اگه سیصد و سیزده نفر یاران من وجود داشته باشن من ظاهر خواهم شد ، در این شهری که میگویی هزاران نفر خواهان من هستند ، به جز تو و فلان قصاب کسی دیگر دوست با اخلاص من نیست. برای اینکه مطمئن شوی به شهر برگرد و به مریدان من اعلام کن که من شب جمعه به منزل تو خواهم آمد ، و به فلان قصاب هم بگو تا دو بزغاله با خود به بام خانه ی تو بیاورد. شیخ خیلی خوشحال پیش قصاب میره و به کمک هم چهل نفر از افراد مورد اعتماد و خواهان امام رو به خونش دعوت میکنه. همه به خونه ی شیخ میان و مشغول دعا برای ظهور امام میشن ، بعد مدتی یه نوری در پشت بام خانه ظاهر میشه و همه متوجه حظور امام میشن ، امام قصاب رو صدا میکنه تا به پشت بوم بره ، بعد به قصاب میگه تا یکی از بزغاله هارو نزدیک ناودان سر ببره ، به طوری که تمام خون بزغاله به حیاط سرازیر شه. خون از شیروانی پایین میریزه و همه ی چهل نفر گمان میکنن که امام سر قصاب رو بریده. بعد چند لحظه امام شیخ رو صدا میکنه و قصاب بزغاله ی دوم رو هم ذبح میکنه. وقتی چهل نفر دوباره خون تازه رو دیدند گمانشون تبدیل به یقین شد که امام سر قصاب و شیخ رو بریده و لابد مدتی بعد هم نوبت خودشون میرسه ، واسه همین همشون فرار میکنن و حیاط رو ترک میکنن ، با اینکه مطمئن بودن این کار کاره امام زمانه. امام به شیخ میگه حالا میتونی بری پایین و بگی هرکس که مشتاق دیدار منه بیاد تا منو ملاقات کنه. شیخ پایین میره و متوجه میشه که همه فرار کردند. سپس امام به شیخ میگه : ای شیخ دیگر آن همه با من عتاب و خطاب مکن ، این همان شهر حله  بود که می گفتی  بیش از هزاران نفر از یاران و مخلصان ما فقط در اینجا هستند ، اینک سایر جاها را نیز به همین گونه قیاس کن...        ( برگرفته از کتاب عبقری الحسان و کتاب پیام امام زمان ص 58 )

واقعا شعار دادن با عمل کردن زمین تا آسمون فرق داره ، یعنی چقدر از ما مثل منتظران شهر حله هستیم؟ این که بتونیم شعار رو به عمل تبدیل کنیم ، جز با شناخت امام و محبت نسبت به ایشون میسر نخواهد شد...

یکمی پست زیاد طولانی شد ، یرای همین ادامه ی مطلب رو در آینده دنبال می کنیم. عزیزانی که می خوان بیشتر در جریان کار قرار بگیرن میتونن مطالب گذشته ی این بحث رو با عنوان " منتظران ظهور!!! " در قسمت احادیث موضوعی بخونن.

امام على عليه‏السلام :

ياران مهدى(عج) جوان‏اند و كهن‏سالان در ميان آنان كم‏اند ، مانند سُرمه در چشم و نمك در زاد و توشه ، كه كمترين قسمت توشه ، نمك است .

                                                                                      ( الغيبة طوسى ، ص 476، ح 501 )

امام على عليه‏السلام :

چون روایتی را شنیدید ، آن را بفهمید عمل کنید ، نه بشنوید و نقل کنید ، زیرا راویان علم فراوان ، و عمل کنندگان آن اندک اند.                                                   ( حکمت 98 ، نهج البلاغه )